Pavarësisht rritjes së numrit të mjekëve në vitet e fundit, Zvicra vazhdon të përballet me mungesë të personelit mjekësor. Plakja e popullsisë, pensionimi i mjekëve dhe numri i kufizuar i vendeve të studimit në mjekësi janë ndër faktorët kryesorë që e thellojnë këtë problem.
Prej vitesh, mediat, politikanët dhe profesionistët shëndetësorë në Zvicër paralajmërojnë për mungesën e mjekëve. Në fillim të verës së vitit 2026, universitetet zvicerane publikuan një raport ku kërkuan nisjen e një programi të ri financimi, me qëllim rritjen e numrit të vendeve të studimit në mjekësi dhe të pozicioneve për specializim në spitale.
Christine Wanner, korrespondente parlamentare e transmetuesit publik zviceran SRF, shpjegon arsyet e kësaj mungese dhe masat që mund të ndihmojnë në përmirësimin e situatës.
Pse programet e financimit nuk po e zgjidhin mungesën e mjekëve?
Numri i mjekëve në Zvicër është rritur ndjeshëm gjatë viteve të fundit, por ende nuk është i mjaftueshëm për të përmbushur nevojat e popullsisë.
Një ndër arsyet kryesore është rritja dhe plakja e popullsisë, që sjellin shtim të numrit të pacientëve. Në të njëjtën kohë, shumë mjekë po i afrohen moshës së pensionimit, duke e përkeqësuar edhe më tej situatën.
Për më tepër, përgatitja e profesionistëve të rinj kërkon kohë. Kjo vlen edhe për sektorë të tjerë të shëndetësisë, siç është infermieria. Investimi në kuadro të kualifikuara konsiderohet investim për të ardhmen, por pengesë mbetet edhe financimi, si në nivel federal e kantonal, ashtu edhe në nivel të spitaleve.
Pse Zvicra ka kaq pak mjekë?
Një pjesë e problemit lidhet me politikat e vetë Zvicrës. Për arsye të kostove, vendi e kufizon numrin e vendeve të studimit në mjekësi. Përveç kësaj, kandidatët duhet të kalojnë një provim pranues.
Si rezultat, Zvicra vazhdon të përgatisë më pak mjekë sesa i nevojiten dhe mbështetet te profesionistët e ardhur nga jashtë. Mjekët e huaj përbëjnë tashmë pothuajse gjysmën e personelit mjekësor në vend.
Një faktor tjetër është ndryshimi i pritshmërive të gjeneratave të reja. Mjekët e rinj i kushtojnë më shumë rëndësi balancës ndërmjet punës dhe jetës private, ndaj shpesh zgjedhin të punojnë me orar të pjesshëm.
Problem mbetet edhe largimi nga profesioni. Mesatarisht, brenda pesë viteve të para të punës, një në shtatë mjeke dhe një në tetë mjekë e braktisin profesionin.
Cilat janë zgjidhjet e mundshme?
Para pushimit veror, universitetet zvicerane propozuan që Konfederata dhe kantonet të nisnin një program të ri për rritjen e numrit të vendeve të studimit në mjekësi dhe bashkëfinancimin e tyre.
Megjithatë, nevojiten edhe më shumë vende për formimin profesional dhe specializimin e mëtejshëm në spitale dhe ordinanca mjekësore.
Propozohet gjithashtu ndryshimi i provimit pranues në mënyrë që, krahas aftësive intelektuale, të vlerësohen edhe aftësitë sociale dhe komunikuese të kandidatëve.
Në nivel politik, një nga synimet kryesore është forcimi i kujdesit shëndetësor parësor. Kjo nënkupton përgatitjen e më shumë specialistëve të mjekësisë interne dhe mjekëve familjarë, të cilët mund të trajtojnë rreth 90 për qind të problemeve shëndetësore të popullsisë.
Prej vitesh, mungesa është veçanërisht e theksuar edhe te pediatrit dhe psikiatrit për fëmijë e të rinj.
A ka edhe lajme pozitive?
Pavarësisht vështirësive, sipas Christine Wanner, sistemi shëndetësor zviceran vazhdon të ofrojë shërbime përgjithësisht të mira.
Megjithatë, pacientët sot duhet të presin më gjatë për të marrë shërbime mjekësore sesa para 20 vjetësh. Gjithashtu, disa rajone janë më të prekura nga mungesa e mjekëve sesa qendrat urbane, ku ofrohet një gamë më e gjerë shërbimesh shëndetësore.
Diskutimet e fundit tregojnë se në sistemin shëndetësor ka nisur një proces ndryshimi. Një nga drejtimet e mundshme është zgjerimi i kujdesit shëndetësor të integruar, përmes qendrave ku mjekë të specialiteteve të ndryshme dhe terapistë punojnë së bashku për t’u ofruar pacientëve trajtim më gjithëpërfshirës.
Ky model synon koordinimin më të mirë të shërbimeve shëndetësore dhe përmbushjen më efikase të nevojave të pacientëve.
