Nuk mund të udhëtojnë të gjithë pa viza në Zvicër

Në të ardhmen e afërt, shtetasit turq mund të lëvizin pa pasur nevojë për të aplikuar për një vizë nëpër Evropë. Të paktën, Brukseli kështu i ka premtuar Ankaras sipas Marrëveshjes së diskutueshme të Migracionit në mes të Bashkimit Evropian (BE) dhe Turqisë. Gjithashtu Berna ndoshta do të duhet për të përshtatur politikën e saj të vizave, e cila bazohet ngushtë në atë të BE-së. Por si e ka politikën e vizave me pjesën tjetër të botës?

Shumica e vendeve përcaktojë shumë saktë se cilët shtetas të huaj mund të hyjnë në vend,dhe cilët jo.

Sipas swissinfo.ch, nga njëra anë, qytetarët e klasit të parë janë të lejuar të qëndrojnë për një periudhë maksimale prej tre muajsh në Zvicër (pa punë). Nga ana tjetër, ata të cilët kanë nevojë për vizë, e cila nuk është gjithmonë e lehtë për të marrë.

Politika zvicerane e vizave është e bazuar në një ekuilibër të vështirë në mes të interesave gjeopolitike, ekonomike dhe të sigurisë, shpjegon Raoul Kaenzig, hulumtues në Universitetin e Neuchâtel-it, transmeton albinfo.ch.

Por, që prej përfshirjes së Zvicrës në Marrëveshjen e Shengenit të vitit 2008, qëllimi i Konfederatës është reduktimi i vizave afatshkurtra.

Kërkesa e vizave për qytetarët e vendeve të caktuara, megjithatë varet edhe nga faktorë të brendshëm, si nevojat ekonomike dhe kriteret e sigurisë.

Duke pasur parasysh rritjen e emigracionit  tunizian, algjerian dhe maroken, Zvicra vendosi në vitin 1990 një regjim të vizash për këto vende përsëri. Kjo pas gati 30 vjet të “lëvizjes së pakufizuar”.

E njëjta gjë u vendos për vende të ndryshme të Amerikës së Jugut, duke përfshirë sidomos Ekuadorin dhe Bolivinë.

Disa studiues gjithashtu theksojnë se politika e vizave është përdorur si një mjet për forcimin e politikave të azilit. Prandaj vendet kryesore të origjinës së azilkërkuesve në Zvicër, si nga Eritreja, nëpër Siri, deri në Sri-Lankë, të gjitha i nënshtrohen kërkesës për vizë.