Menaxhimi i integruar i kufijve (ndër)shtetëror apo i kufirit administrativ

Nënshkrimi i marrëveshjes, si në të gjitha rastet e deritashme, u përcoll si nga njëra, ashtu edhe nga pala tjetër marrëveshjebërëse, me konstatimin se njëra është fituesja e tjetra është humbësja. E njëjta logjikë reflektohet pastaj edhe tek opozita e njërës dhe e palës tjetër. Derisä pala zyrtare serbe marrëevshjen e quan sukses të saj dhe aftësi të saj që në kufi me Serbinë të mos figurojnë elementet e shtetësisë së Kosovës, opozita serbe, përfshirë edhe kryetarët e komunave serbe të veriut të Kosovës, e quajnë këtë humbje për ta dhe de facto njohje të shtetit të Kosovës nga Serbia zyrtare.

Sido që të jetë, zotër të situatës mbeten serbët barrikadues, të cilët i revidojnë apo i rrëzojnë përdhé marrëveshjet ashtu siç ju levërdis atyre.

Marrëveshja për integrim të menaxhuar të kufijve me Serbinë shënon në dukje të parë një hap përpara për autoritet e Kosovës. Kjo marrëveshje do të mund të konsiderohej një hap i konsiderueshëm përpara, po që se Serbia zyrtare do të obligohej përmes një marrëveshjeje të nënshkruar edhe nga vetë Bashkësia Evropiane, për ndërprerjen e çdo përkrahje financiare, organizative dhe policore- ushtarake për serbët e veriut të Kosovës. Ky është dashur të jetë kushtëzimi kryesor i palës kosovare për arritjen e marrëveshjes, kushtëzim i cili duket se ka munguar.

Përmes një klauzole të tillë të marrëveshjes për menaxhim të integruar do të dobësoheshin strukturat e organizuara serbe në veri të Kosovës dhe rrjedhimisht shtrirja e autoritetit të Qeverisë së Kosovës do të ishte plotësisht reale.

Shumëçka varet edhe nga vetë praktika e implementimit. Nëse Qeveria e Kosovës shfaq gatishmëri për kompromise të tjera të diktuara nga veprimet e barriakdave serbe, atëherë marrëveshje de facto di të revidohet dhe do të kthehemi prapë në pikën e nisur, natyrisht më të dobët se në start.