Vasfije Krasniqi në revistën “Vouge” në mesin 250 të mbijetuarave të dhunës seksuale në gjithë botën

Revista “Vogue” i ka kushtuar një artikull dhunës seksuale ndaj grave dhe në mesin e grave të përmendura është edhe e mbijetuara e dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë, Vasfije Krasniqi Goodman, përcjell albinfo.ch.

Ka plagë aq të thella sa gjuha mbetet pa mundur t’i kuptojë. Përdhunimi është njëra prej tyre. Ai hesht me forcë dhe pastaj me turp, duke i lënë të mbijetuarat të izoluara jo vetëm në dhimbjen e tyre, por edhe në pamundësinë e perceptuar për të folur për të. “Le të flasim për përdhunimin”, projekti afatgjatë nga fotografja dhe aktivistja Jadëiga Brontē, përballet me atë heshtje me qartësi radikale, duke krijuar një hapësirë ku dëshmia, solidariteti dhe dukshmëria bashkohen, shkruan Vogue.

I përbërë nga mbi 250 autoportrete dhe deklarata personale nga të mbijetuar të dhunës seksuale në të gjithë botën, projekti i reziston logjikës së anonimitetit ose abstraksionit. Çdo pjesëmarrës zgjedh se si të shihet, si të pozojë, çfarë të zbulojë dhe çfarë të thotë. Imazhet nuk janë klinike ose voyeuriste; ato janë të prekshme dhe të qeta, herë pas here konfrontuese, gjithmonë dinjitoze. Shikuesit nuk i jepet qasje me forcë, por ftohet të dëshmojë me kujdes.

Projekti i Brontës na kujton se edhe në një botë të mbushur me imazhe vuajtjesh, përdhunimi mbetet vazhdimisht i nënpërfaqësuar. Kemi parë fotografi të panumërta të luftës, urisë, zhvendosjes dhe protestave. Por dëshmitë për dhunën seksuale, veçanërisht në formën e vetëpërfaqësimit, janë të rralla. Pse është ende kaq e vështirë të shikosh? Cilat sisteme vazhdojnë t’i pengojnë të mbijetuarit të dëgjohen ose të besohen? “Le të flasim për përdhunimin” i ngre këto pyetje me këmbëngulje të qetë.

Kjo vepër është gjithashtu një dëshmi e faktit se përdhunimi nuk është një tragjedi individuale, por një krizë strukturore globale. Të mbijetuarat në këtë projekt vijnë nga vende, fe, mosha, orientime seksuale dhe prejardhje socio-ekonomike të ndryshme. Ky diversitet zbulon atë që shpesh errësohet: përdhunimi nuk diskriminon dhe nuk kufizohet në asnjë kulturë apo kontekst të vetëm. Ai mundësohet nga sistemet patriarkale të dominimit dhe heshtjes në të gjithë globin.

Në shkallën dhe qëllimin e tij, projekti formon një arkiv të gjallë, një arkiv që refuzon sigurinë. Ai krijon një platformë ku trauma nuk reduktohet në spektakël, por ndahet si e vërtetë. Është e rëndësishme të theksohet se nuk ka të bëjë vetëm me ekspozimin. Ka të bëjë me agjencinë. Duke zgjedhur të flasin, duke formësuar rrëfimet e tyre vizuale dhe tekstuale, të mbijetuarit rimarrin pushtetin.