Dioklea Hoxha, rrugëtim artistik mes identitetit, barokut dhe lirisë

Artistja nga Kosova ndërton një rrëfim të veçantë përkatësie dhe rilindjeje, ku emri, trashëgimia dhe arti bëhen pjesë e një historie personale dhe kolektive.

Midis barokut, identitetit, qëndrueshmërisë dhe lirisë, rrugëtimi artistik i Dioklea Hoxhës shndërrohet në një rrëfim të thellë përkatësie, studimi dhe rilindjeje. Ajo është një artiste që nuk e sheh artin vetëm si formë shprehjeje, por si një mënyrë për të komunikuar me historinë, kujtesën dhe shpirtin e vendit prej nga vjen, transmeton albinfo.ch.

Dioklea Hoxha mbart një emër që tingëllon si histori më vete. Nuk është një emër i zakonshëm, por një simbol që lidhet me rrënjët e lashta ilire dhe me një trashëgimi që shtrihet përtej kohës. Vetë ajo e pranon se ky emër nuk ka qenë kurrë një barrë për të, por një pjesë e natyrshme e identitetit të saj, sikur të ishte një e vërtetë e njohur që në fillim.

Pas këtij emri që ngjall kureshtje, qëndron figura e të atit – një baba skulptor dhe pedagog në Universitetin e Prishtinës, i lidhur ngushtë me artin dhe kujtesën historike të Kosovës. Në zgjedhjen e tij për ta quajtur kështu, duket se ishte fshehur që në fillim një mesazh i qartë: përkatësia nuk është vetëm vendlindje, por përgjegjësi dhe vazhdimësi.

Përtej emrit publik, në traditën familjare ekziston edhe një kuptim më intim, një domethënie e ruajtur si një pëshpëritje e trashëguar: “gjej të mirën”. Ky interpretim, ndoshta, shpjegon më së miri natyrën e Diokleas – një grua që kalon përmes kompleksitetit dhe sfidave pa e humbur dritën e brendshme, që e njeh dhimbjen, por nuk lejon që ajo të jetë gjuha e vetme e shpirtit dhe krijimtarisë së saj.

Në këtë mënyrë, Kosova për Dioklea Hoxhën shndërrohet në një lahutë: një instrument kujtese dhe zëri, që vazhdon të këndojë përmes artit të saj./Albinfo.ch

---